Wróg Kapitalizmu

Niedawno młoda Amerykanka z płaczem opowiedziała w internecie o swoich pierwszych doświadczeniach w pracy. Dzienny czas tejże to niby standardowe osiem godzin – acz coraz więcej badań wskazuje, że i tej długości zmiany powinno się skrócić, celem poprawy efektywności wykonywanych zadań oraz zdrowia pracowników – ale dziewczyna musi jeszcze do roboty dojechać i z niej wrócić. A to zajmuje jej tyle czasu, że praktycznie nie ma wolnych chwil na życie pozazawodowe (przyjaciele, rodzina, rozwój zainteresować, itd.), i to właśnie wywołuje u niej rozpacz. Oczywiście niemal natychmiast zaczęto ją wyszydzać – celowali w tym albo ci, co nie znają życia, bo pasą się na pracy innych, albo wypierają własne traumy z początków kariery zawodowej, nie wspominając oczywiście o zwolennikach kapitalistycznego niewolnictwa, którzy nie dostrzegają, że sami są niewolnikami. Pisali, że „księżniczka”, „leniwa”, „rozpieszczona”, radzili: „Niech zmieni pracę i weźmie kredyt” (skojarzenia z pewnym Bronisławem o...

Kiedy przed kilku laty (k)rajem nad Wisłą rządziła koalicja Platformy (anty)Obywatelskiej i Polskiego Stronnictwa niezbyt Ludowego, ówczesny minister pracy, pan Kosiniak-Kamysz Władysław, narzekał na lenistwo Polaków, którzy mogliby znaleźć pracę lub zmienić obecne zatrudnienie na lepsze, tylko że nie chce im się do roboty dojeżdżać. Słowa te świadczyły o oderwaniu od rzeczywistości społecznej ówczesnego ministra, a dziś lidera PSL-u. Niestety, wielu komentatorów nadal myśli podobnie jak on, gdy tymczasem rzeczywistość skrzeczy. Przeglądając oferty pracy, łatwo można zauważyć, że większość pochodzi od firm zlokalizowanych w dużych ośrodkach miejskich, najczęściej w miastach wojewódzkich. Mniej ofert znajdziemy w miastach powiatowych bądź ich najbliższych okolicach, a w małych miasteczkach bądź na wsiach trafiają się one rzadko. Niby zawsze tak było, że w wielkim mieście łatwiej o robotę niż gdzie indziej. Pozornie nie ma nic trudnego w tym, aby znaleźć tam zatrudnienie i sob...