Zapraszanie wampira
W klasycznych dziełach literackich (oraz ich mniej lub bardziej wiernych ekranizacjach) poświęconych wampirom, na czele z Draculą Brama Stokera, nieumarły krwiopijca nie może wejść do czyjegoś domu, jeśli nie zostanie tam zaproszony przez kogoś z domowników. Motyw ten zaczerpnięty został ze środkowoeuropejskiego folkloru, z którego mówiąca o wampiryzmie klasyka literatury grozy czerpie pełnymi garściami. W późniejszych dziełach kultury (powieści i opowiadania, filmy, gry, itd.) postacie krwiopijców, ich moce i umiejętności uległy znaczącym modyfikacjom, podyktowanym przez wyobraźnię twórców, toteż zębaci bohaterowie mogli chodzić, gdzie chcieli. Ale dziś zajmiemy się owym klasycznym motywem. Ma on bowiem, zarówno w folklorze, jak też dziełach literackich, znaczenie symboliczne. Mówi otóż, że my, ludzie jesteśmy istotami obdarzonymi wolną wolą, toteż sami wybieramy, czy chcemy czynić dobro, czy też zło. Jeśli to drugie, musimy je przyjąć i pozwolić mu rozgościć się w naszym życiu – t...