Wróg Kapitalizmu

Pojawienie się koronawirusa nie było niczyją winą; nastąpiło zjawisko w pełni naturalne. Podobno zresztą – czytałem o tym w jakimś artykule – epidemie pokrewnych mu mikrobów pojawiają się w Azji Wschodniej corocznie i każdego też roku przenoszą się na ludzi, za sprawą mięsożerności tychże. Niestety, ale choroby są nieodłączną częścią natury. To, że epidemia się rozprzestrzeniała, i to na świat cały, też nie jest niczym dziwnym, ani nie stanowi niczyjej winy. Ludzie migrują, zwłaszcza w obecnym zglobalizowanym świecie, toteż stało się po prostu to, co musiało się stać. Ale już wywołanie ogólnoświatowej paniki związanej z koronawirusem stanowi winę koncernów medialnych, szczególnie tych powiązanych z amerykańskim kapitałem, jak również Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Czym innym jest bowiem ostrzegać przed nową chorobą i informować, iż może być ona niebezpieczna, toteż należy zachować ostrożność (odstępy, maseczki, powstrzymanie się od niekoniecznego wychodzenia z domu, itd...

Dziś odejdziemy, częściowo przynajmniej od polityki, za to skupimy się na literaturze, historii i terroryzmie. W ostatnich tygodniach naszła mnie chętka na odświeżenie sobie książek, w których zaczytywałem się w dzieciństwie. Na celownik wziąłem dzieła Julesa – w Polsce nadal tradycyjnie nazywanego Juliuszem – Verne’a, konkretnie 20 000 mil podmorskiej żeglugi (zapis tytułu wydania, jakie posiadam, bo są też takie, w których „dwadzieścia tysięcy” napisane jest słownie) oraz Tajemniczą wyspę . Ta pierwsza powieść ukazała się w dwóch tomach w latach 1869-1870; jest to jedno z najsłynniejszych dzieł tego autora, a jego fabuła, przynajmniej w zarysach, pozostaje powszechnie znana, głównie za sprawą licznych ekranizacji. Dla przypomnienia tylko: bohaterem, a raczej antybohaterem jest kapitan Nemo (łac. „Nikt”), dowodzący okrętem podwodnym Nautilus (łac. „pływak”; co ciekawe, żadna ze współczesnych tego typu jednostek pływających o napędzie atomowym nie ma takich możliwości tech...