Posty

Wyświetlanie postów z październik, 2026

Wojna o dynię

Od lat pod koniec października toczy się wojna ideologiczna. A jej zarzewiem jest Halloween. Przypomnijmy, że Halloween (szkocki skrót od All Hallows Eve – Wigilii Wszystkich Świętych) to nic innego, jak celtyckie święto zmarłych, odpowiednik naszych Dziadów – które zresztą też wracają do popularności, i bardzo dobrze. Z pogaństwa przeniknęło Halloween do chrześcijaństwa i zostało przez nie zinternalizowane. A wraz z irlandzkimi i szkockimi migrantami trafiło do Ameryki Północnej. W USA zaś uległo popularyzacji i, jak to zwykle bywa, komercjalizacji. Z pradawnego zwyczaju przekształciło się w dziecinną zabawę: struganie dyni (pierwotnie była rzepa; dynia zastąpiła ją w Ameryce właśnie) i wsadzanie do środka świeczki bądź lampki, przebieranie się za postacie z horrorów i chodzenie po domach, by prosić o słodycze. W tej formie wraz z amerykańską popkulturą rozeszło się Halloween po świecie, trafiając również do Polski. Nad Wisłą jest właśnie tym – zabawą dzieci, dalece zresztą nie w...

Powody do samopodpalenia

Obchodzimy dziś zaiste przykrą rocznicę. Dziewięć lat temu zmarł Piotr Szczęsny, chemik, „szary człowiek” (jak sam siebie określił w liście pożegnalnym, a zarazem manifeście), który 19 października 2017 roku na warszawskim Placu Defilad podpalił się w proteście przeciwko nie-rządkom PiS-u i niszczeniu Polski przez tę mafię/sektę. Lekarzom nie udało się uratować jego życia, Piotr Szczęsny zmarł 19 października 2017 roku. W tragiczny ów sposób zaprotestował przeciwko takim praktykom Bezprawia i Niesprawiedliwości, jak m.in.: ograniczanie wolności obywatelskich, łamanie Konstytucji RP oraz zasad ustroju demokratycznego, dewastowanie przyrody (przypomnę, że za PiS-u trwał rabunkowy wyręb lasów, żeby daleko nie szukać), dyskryminowanie mniejszości, szarganie pozycji Polski na arenie międzynarodowej, używanie mowy nienawiści w debacie publicznej, niszczenie mediów, itd. Jakkolwiek sam akt samopodpalenia był oczywiście tragiczny i heroiczny zarazem, protest Piotra Szczęsnego uznać należy z...

Rewia mody

Szczerze przyznam, że raczej nie będę szerzej pisał o tym, co wychodzi w procesie sądowym na temat Alfonsa (informacje sprowadzają się do tego, że faktycznie był alfonsem właśnie); zwyczajnie potwierdza się to, co liczne ośrodki informacyjne podawały podczas kampanii prezydenckiej. Szacunek dla Pani Nataszy, która zeznaje przed sądem, dostarczając dowodów. No, ale cóż… Mamy do czynienia z typowym solidaruchem i jeszcze do tego klerofaszystą; Alfons po prostu pokazuje, jaki jest „poziom” tego środowiska politycznego. I w zasadzie tyle w temacie, na razie przynajmniej. A dziś zajmiemy się czymś innym. Oto zbliża się okres, kiedy okazujemy pamięć naszym bliskim zmarłym, odwiedzamy cmentarze, palimy znicze (zwyczaj, dodajmy, stanowiący piękną pozostałość po religii słowiańskiej; nasi przodkowie wierzyli, że ognie wskazują drogę duszom i ogrzewają je), stawiamy na nagrobkach chryzantemy i wiązanki… Na drogach tworzą się korki, bo Wszystkich Świętych to bodaj najbardziej wyjazdowe święt...

Zabójczy czynsz

Władze oraz media od lat (zaczęło się to na długo przed atakiem Rosji na Ukrainę) straszą nas Putinem, którego wojska już-już mają przekraczać polską granicę, by siać zniszczenie i śmierć. Ciągle odbywają się szkolenia alarmowe, a specjaliści od edukacji (sic!) wpadli nawet na pomysł, by młodzież ze szkół średnich uczyć strzelać z broni długiej (!!!). Mam nadzieję, że nikt tego nie potraktuje poważnie. Tymczasem prawdopodobieństwo zbrojnej agresji Rosji na Polskę jest bardzo niewielkie, wręcz zerowe; nawet Putin nie jest na tyle głupi, żeby wywoływać wojnę z NATO, zwłaszcza, że wojska państw europejskich mają wypracowany plan szybkiego reagowania w razie wystąpienia takiej sytuacji. A Moskwie raczej nie jest pilno do utraty Królewca… Znacznie większe zagrożenie stanowią rosyjscy agenci (tak patrząc na politykierów obu Konfederacji, zastanawiam się, co robi nasz kontrwywiad?) i ich trolle internetowi. Straszą nas też migrantami i uchodźcami, którzy mają wedrzeć się do (k)raju nad Wi...

Obawy purpury

Po portalach społecznościowych krążą memy i posty informujące, jakoby polscy biskupi obawiali się, że kiedy państwo nasze przestanie finansować Kościół katolicki (czyli chociażby zlikwiduje Fundusz Kościelny, co, swoją drogą, już dawno powinno było nastąpić), wierni nie będą go utrzymywali. Cóż, mają powody do obaw. I nie chodzi o to, że polscy katolicy są zbyt mało zamożni, aby łożyć na (jakoby) swój związek wyznaniowy – przykład podłej działalności Rydzyka jasno wskazuje, że nawet z najuboższej osoby pazerny kler jest w stanie zedrzeć ostatni grosz, a co gorsza, osoba ta jeszcze sama go odda, i to z chęcią. Problem (z kościelnego oczywiście punktu widzenia) leży w tym, że wierni nie będą chcieli płacić. To bardzo możliwe. Społeczeństwo polskie wszak się laicyzuje, zwłaszcza młode pokolenie. Ubywa osób uczniowskich na szkolnej katechezie – w niektórych szkołach całe klasy rezygnują z uczęszczania w tych zajęciach – mało tego, ogromnie spada liczba powołań, do seminariów zapisuje...

Bańka może pęknąć

Co łączy ABSOLUTNIE WSZYSTKIE firmy (z całego świata poza Chinami, w tym, tak, z USA) produkujące i oferujące modele AI, czyli sztucznej pseudo-inteligencji? Ano to, że są deficytowe. Tak, żadna z nich nie przynosi zysku, każda jest na minusie. Może niektóre wyjdą na plus, ale nie stanie się to przed 2030 rokiem; znacznie bardziej prawdopodobny jest upadek całej branży, i to z wielkim hukiem. Innymi słowy, mamy tu bańkę spekulacyjną, podobnie, jak to było z dwoma amerykańskimi bankami, które radośnie padły w 2008 roku, co pociągnęło za sobą globalny kryzys kapitalizmu. Tak naprawdę, na produkcji i udostępnianiu AI zarabiają dostawcy sprzętu komputerowego, niezbędnego, aby te programy w ogóle funkcjonowały. Dokładnie na tej samej zasadzie podczas gorączki złota największe zyski osiągali producenci i sprzedawcy łopat, kilofów, sit oraz ogólne narzędzi używanych przez poszukiwaczy (w tym Jacka Londona, który złota na Alasce nie znalazł, za to dorobił się poważnych problemów zdrowotnych...

Ustawy o prawach kobiet

Wczoraj w Sejmie coś drgnęło w dziedzinie praw kobiet, konkretnie reprodukcyjnych. Oto przegłosowano (PSL-owcy najwyraźniej uświadomili sobie, że po następnych wyborach parlamentarnych najprawdopodobniej odpadną, toteż, żeby tak się mimo wszystko nie stało, walczą o elektorat i zmiękła im rura) lekkie zliberalizowanie zalegalizowanego bezprawia (mylnie nazywanego prawem) antyaborcyjnego. Przywrócono mianowicie stan wprowadzony w 1993 roku, a zatem możliwość przerwania ciąży, jeśli jest ona wynikiem przestępstwa, stanowi zagrożenie dla życia kobiety oraz w wyniku ciężkiego, nieodwracalnego uszkodzenia płodu; tę ostatnią możliwość pod dyktando Kościoła katolickiego zniosło Bezprawie i Niesprawiedliwość. To oczywiście nadal mocno restrykcyjne rozwiązanie, niemniej i tak oznaczające, że ogień w piekle kobiet nieco słabiej by się palił. Jeszcze lepiej, że przyjęto ustawę Lewicy depenalizującą udzielenie pomocy przy aborcji, np. dostarczenie kobiecie środków wywołujących poronienie. Ocz...

Szczujący premierzy

We Francji zamieszki przybrały na sile, doszło nawet do spalenia zabytkowego ratusza. Policja szerzy terror, trwają największe represje od zakończenia II wojny światowej, a władze z prezydentem Macronem na czele, zamiast usiąść do rozmów z protestującymi i zastanowić się nad sposobami rozwiązania problemów społecznych, przeciwko którym odbywają się protesty, planują ograniczenie najważniejszych praw obywatelskich, w tym zwłaszcza wolności zgromadzeń; ot, „liberalna demokracja” przestaje być demokratyczna, kiedy osoby obywatelskie nie zachowują się po myśli polityków i, co ważniejsze, kapitalistów. Niedawno wielkie demonstracje miały też miejsce w Hiszpanii, na tle problemów mieszkaniowych. Na ulice wyszli Albańczycy i również walczą ostro, domagając się dymisji premiera, za to, że sprzedał jedną z albańskich wysp Jaredowi Kushnerowi. I tak dalej; ogólnie świat zaczyna wrzeć. Ani we Francji, ani w Hiszpanii, ani w Albanii, ani w Belgii (gdzie też doszło do protestów) za rzeczonymi wy...

System działa prawidłowo

Fajnie się żyje w (k)raju nad Wisłą, dwudziestej gospodarce świata? No, chyba nie bardzo… Jak bowiem ujawnia La Monde Diplomatique , aż czterdzieści procent mieszkańców Polski (dwie na pięć osób) żyje poniżej progu minimum socjalnego; realnie pewnie będzie więcej, bo te progi nijak się mają do rzeczywistych kosztów utrzymania. Co oznacza, że ludzie ci nie mają wystarczających dochodów, by utrzymać gospodarstwo domowe – opłacić rachunki i zaspokoić PODSTAWOWE potrzeby konsumpcyjne. W najtrudniejszej sytuacji finansowej są oczywiście emeryci i renciści, osoby z niepełnosprawnościami i przewlekle chore, bezrobotni (ale ich akurat obecnie nie ma zbyt wielu; wskaźnik bezrobocia w Polsce jest, na szczęście, dość niski), ale i pracujący. Niestety, w naszym „kochanym” państwie sam fakt bycia zatrudnionym wcale nie oznacza, że ma się zarobki, a już zdecydowanie niekoniecznie, że pozwalają one się utrzymać. Wszak płace pozostają wciąż niskie na tle rosnących kosztów życia… Trochę na lepsze ...

Nie dla ludzi

Kilka lat temu w mojej miejscowości zlikwidowany został oddział jednego z banków. Wkurzyło to wiele osób (w tym mnie, bo też mam w tymże banku konto), oznacza bowiem uciążliwość. Nie wszystko można załatwić przez aplikację – no i nie każdy ma ją w telefonie, nie każdy też musi umieć się nią posługiwać, np. dla osób starszych jest to problematyczne – z niektórymi więc sprawami trzeba jechać do oddziału w sąsiednim mieście; jeśli ktoś ma samochód, to pół biedy, w przypadku braku czterech kółek… no, to już gorzej. Na szczęście bankomat został, choć ostatnio nie działa najlepiej. Burmistrz, trzeba mu oddać honor, próbował przeciwdziałać zamknięciu placówki, ale nie zdołał mu zapobiec; cóż, nie jest wszechmocny, a kapitał mu nie podlega. Teraz znów bierze się do podobnej roboty (oby z lepszym efektem), bo drugi bank, po sąsiedzku, też szykuje się do zamknięcia swojego oddziału. Mieszkańcy wzburzyli się jeszcze bardziej – nic dziwnego, sporo osób ma tam otwarte rachunki – powstały apele d...

Zakończyć zbrodnię

Bardzo dobra wiadomość. Rząd, pod wpływem nacisku opinii publicznej, wycofuje się z chorego, czysto nazistowskiego pomysłu karania więzieniem za udzielanie uchodźcom pomocy humanitarnej; pisałem o tym wczoraj. Przeciwko planowi owych zmian w Kodeksie Karnym protestowali działacze społeczni, aktywiści, prawnicy i ogólnie ludzie dobrej woli. Spośród koalicji rządowej na NIE była – czego zresztą należało się spodziewać, a nawet wymagać – Lewica. Należy się więc cieszyć, że władza choć raz posłuchała obywateli i Polska nie zsunie się (jeszcze bardziej) w stronę brutalnego, opresyjnego państwa terroru, gdzie za zwykłe, ludzkie dobro można trafić za kratki. Ale nie zmienia to faktu, że zbrodnia przeciwko ludzkości, wymierzona w uchodźców z Bliskiego Wschodu oraz Afryki, bezustannie popełniana jest na granicy polsko-białoruskiej. Push-backi, tortury, bicie, zostawianie ludzi na śmierć w lesie, gwałty, zamykanie w obozach koncentracyjnych od lat są ponurą normą, strefa natomiast przygrani...

Ukarać za pomoc

Polskie organizacje humanitarne i liczni prawnicy biją na alarm. Szykuje się bowiem kolejny zamach na prawa człowieka w Polsce, a zarazem wejście zbrodni przeciwko ludzkości, popełnianej od lat na granicy polsko-białoruskiej, w nowy etap. Oto Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji (konkretnie, wedle medialnych doniesień, zwyrodniałe owo rozwiązanie wydalił z umysłu swego wiceminister Mroczek) zamierza wprowadzić zmianę przepisów, wedle której za udzielenie pomocy humanitarnej – na przykład ogrzanie czy podanie jedzenia! – migrantowi groziło będzie nawet do trzech lat więzienia. Nie chodzi, rzecz jasna o każdego migranta – ci wedle planowanych rozwiązań (bez)prawnych podzieleni mają zostać na różne kategorie, czyli po prostu na ludzi i podludzi – lecz takiego, który nielegalnie przekracza granicę polsko-białoruską. Czyli nie tyle o migranta, ile uchodźcę z Bliskiego Wschodu lub Afryki. Tu przypomnieć należy, że uchodźcy tacy naszej wschodniej rubieży legalnie przekroczyć n...

Lewica i kasa na Kościół

Odkąd w planie przyszłorocznego budżetu państwa uwzględniono rekordowo wysoką, wynoszącą ponad 283 mln zł kwotę na Fundusz Kościelny (niedawno o tym pisałem), wiele osób obywatelskich się, delikatnie rzecz ujmując, mocno zdenerwowało, dając temu wyraz między innymi na forach w mediach społecznościowych. Gniew, ma się rozumieć, w pełni jest uzasadniony. Koalicja rządowa obiecała bowiem likwidację Funduszu Kościelnego, a zamiast tego z roku na rok zwiększa jego wysokość… za co płacimy wszyscy, niezależnie od naszego stosunku do religii. To po prostu zbędne obciążenie budżetu państwa, nadto kompletnie bezzasadne; Fundusz Kościelny utworzono za poprzedniego ustroju, jako rekompensatę za słusznie skonfiskowane w okresie stalinizmu (1944-56) nieruchomości należące uprzednio do Kościoła katolickiego, będącego jednym z największych posiadaczy ziemskich i organizmem pasożytniczym. Te w III RP zostały przez solidaruchów zwrócone (nie zawsze zresztą zgodnie z prawem) owemu związkowi wyznaniowe...

Zniszczone pokolenia

We Francji odbyły się potężne demonstracje, zrzeszające głównie młodzież szkolną i studentów; poparcia udzieliły m.in. związki zawodowe oraz urzędnicy państwowi. W Polsce doszło do tragicznych ataków w szkołach. W USA szkolne masakry są ponurym elementem życia społecznego. Oczywiście, dokładne przyczyny tego wszystkiego są różne. Jak ostatnio pisałem, do tragedii w (k)raju nad Wisłą może by nie doszło, gdybyśmy my, dorośli, poświęcali młodym pokoleniom więcej czasu, uwagi i zrozumienia. Podobnie rzecz się ma w przypadku Stanów Zjednoczonych, przy czym tam ogromnym problemem jest nazbyt łatwy dostęp do broni palnej. We Francji natomiast powodem wystąpień młodzieży są niedostatki systemu edukacji i ogólnie zła polityka państwa, oparta na neoliberalnych/neokonserwatywnych dogmatach. Tak czy owak wszelako, wszędzie gdzieś w tle jest kapitalizm. Ponieważ system ów nieludzki dla kolejnych pokoleń jest fatalny, wyniszczający ludzkie życie. W Polsce od 1989 roku, a w innych państwach kap...

Czas i zrozumienie

W kilku polskich szkołach doszło do tragedii. Uczniowie w różnym wieku atakowali nożami już to nauczycieli, już to pracowników (np. woźną), już to kolegów i koleżanki. Są ranni, gdzieś mignęła mi informacja o ofierze śmiertelnej. Prawie jak w USA, tyle że – na szczęście! – bez broni palnej. Och, dobrze, że – inaczej niż w Stanach – młode pokolenie Polaków ma do niej mocno ograniczony dostęp! Media oczywiście rozpisują się i rozgadują o tych nieszczęściach, liczne opinie – często ciekawe tudzież merytoryczne – wymieniają internetowe osoby komentatorskie. Politycy i politykierzy (też nie ma tu niespodzianki) przerzucają się odpowiedzialnością; prawactwo zrzuca oczywiście winę na rząd, koalicja z kolei rządząca ponosi, słusznie zresztą, iż to Alfons zawetował ustawę dotyczącą bezpieczeństwa dzieci w internecie – skąd, nie ma tu tajemnicy, czerpane są częstokroć nader negatywne, patologiczne wzorce. Padają też pomysły na zapobieżenie podobnym tragediom w przyszłości; na szybko wymyślil...

Najgorszy grzech księdza

Do jednej z małopolskich parafii przyjechał biskup z kontrolą. Nie spodobało mu się, jak proboszcz jednostką owa organizacyjną Kościoła katolickiego zarządza, no to zdecydował o przeniesieniu go na emeryturę. I to właśnie wkurzyło parafian, którzy stanęli w obronie dobrodzieja, domagając się przywrócenia go na stanowisko. Podnosili, że proboszcz ów od dekad świetnie pełnił swoją funkcję i dużo dobrego robił dla parafii. Ich gniew był spory, używali nawet dość ostrych słów. W internecie, jak to zwykle bywa, szybko pojawiły się złośliwe komentarze, wymierzone w przedstawiciela kurii i oczywiście całą tę sytuację. Sugerowano – a jak najbardziej poważne medialne doniesienia zdają się to potwierdzać – że przyczyną odwołania proboszcza był najgorszy grzech, jaki może popełnić ksiądz. Nie, nie chodzi o pedofilię; nasz dzisiejszy bohater wedle wszelkiego prawdopodobieństwa żadnych zdegenerowanych skłonności wobec osób niepełnoletnich nie wykazywał. Grzechem tym jest fakt, że nie doił swoi...

#FreePalestine!

Dziś 7 października 2026 roku. A to oznacza, że mijają właśnie trzy lata od rozpoczęcia jednej z najgorszych tragedii współczesnego świata. Tego dnia w 2023 roku doszło w Izraelu (czyli, nie oszukujmy się, okupowanej przez faszystowskich kolonizatorów Palestynie) do zamachu Hamasu. Zginęło wielu ludzi – rzekomo byli to cywile, w praktyce wszelako należy pamiętać, że Izrael to jedno z najbardziej zmilitaryzowanych społeczeństw na świecie, przeto ofiar REALNIE cywilnych było MNIEJ, niż podają oficjalne dane – wzięci zostali zakładnicy. Czyn ten można oczywiście potępiać, niemniej stanowił on po prostu reakcję na nasilający się terror izraelski, trwający w Palestynie od 1948 roku. Co więcej, dziennikarskie śledztwo The Guardian wykazało, iż zarówno izraelskie służby, jak i rząd (premiera Binjamina Netanjahu wliczając) doskonale znały plany Hamasu, ale nic nie zrobiły, aby w dokonaniu zamachu przeszkodzić. A to z tej przyczyny, że… No właśnie, od razu, 7 października 2023 roku Izrael...

Protesty, protesty

W Hiszpanii od pewnego już czasu trwają coraz intensywniejsze protesty przeciwko marnej sytuacji mieszkaniowej. Biorą w nich udział tysiące osób, powstają całe miasteczka namiotowe, do akcji włączyły się największe centrale związków zawodowych. I bardzo dobrze! Dach nad głową to prawo człowieka, a państwo ma zakichany obowiązek zadbać, żeby wszystkie osoby obywatelskie miały gdzie mieszkać. Ale Hiszpania nie jest jedynym krajem, w jakim wkurzone społeczeństwo wkroczyło do akcji. Potężne spazmy społeczne targają Francją. Tam we wrześniu zbuntowała się młodzież. Tak, osoby uczniowskie. Nastoletni świadomi obywatele domagać się zaczęli od władz państwowych rozwiązania problemów systemu edukacji: przyznania więcej środków na szkolnictwo publiczne, zwiększenia kadry nauczycielskiej (zbyt mało osób nauczycielskich przypada na przeludnione szkoły) czy chociażby remontów budynków szkolnych. Do protestów licealistów szybko przyłączyli się studenci, którzy blokować zaczęli kampusy uczelniane....

Drogie państwo wyznaniowe

Rzeczpospolita Polska formalnie jest państwem świeckim. Ale TYLKO formalnie, jak bowiem wiemy, de facto od przełomu lat 1989/90 jest ona krajem wyznaniowym. Rzecz jasna, z winy solidaruchów (dzisiejsze PIS i KO, ale PSL, resztki formacji pana Hołowni tudzież naziole są równie klerykalni), którzy dopuścili Kościół katolicki do aktywnego udziału w polityce oraz obdarowali go nader licznymi przywilejami. Poskutkowało to nie tylko mentalnym cofnięciem (k)raju nad Wisłą o stulecia, ograniczeniem praw człowieka – zwłaszcza kobiet i osób LGBT + – oraz klerykalizacją edukacji, lecz także realnymi kosztami, jakie ponosimy wszyscy, niezależnie od przynależności wyznaniowej. W nadchodzącym roku z planu budżetu państwa zniknąć miał Fundusz Kościelny. Ale nie zniknie. Mało tego, rząd planuje przeznaczyć na niego 284 mln 560 tys. zł, czyli o 11 mln złociszy więcej niż w obecnym roku budżetowym. Będzie to najwyższa kwota w historii Funduszu Kościelnego. Tu przypomnijmy, że został on wprowadzony...